ใครคนนั้นคิอเธอ ใช่ไหม

เธอ คนที่ใกล้ก็เหมือนไกล

อยู่ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน

อยู่ภายใต้ตะวัน ก้อนเมฆ แสงแดด เดียวกัน

แต่คงไม่มีวัน ที่จะได้พบกัน

 

 

 

 

 

หรือเราอาจจะเคยเดินสวนทางกัน

 แต่สายตาเรา คงไม่บังเอิญสบตากัน

 

 

 

และเรื่องราวของเราก็คงไม่จบลงด้วยดี เหมือน ในซีรีย์ญี่ปุ่น

หรือหนังรักโรแมนติกเรื่องไหนๆ

 

แม้เริ่มต้น ด้วยดี ฉากจบ ก็คงจบด้วยดี แต่ที่ไม่ดีคือมันร้าวที่ตรงข้างในหัวใจของฉัน

"รัก"  เรารักกันใช่ไหม ???

ฉันคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดแน่นอน  มันต้องมีในบางชั่วขณะ  ที่เรานึกรักกัน ใช่ไหม

มันน่าตลกใช่ไหมละ  ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายปี

แต่ฉันกลับไม่เคยลืมเธอเลย  ป่าวหรอก จริงๆแล้วไม่เคยคิดที่จะลืมเลยต่างหาก

หากเพียงแต่ว่า ชีวิต ต้องดำเนินไป ฉันเองไม่อาจรอ  รอ ในสิ่งที่หาคำตอบไม่ได้

เพราะไม่มีใครคิดจะตอบ  ความเฉยเมยมันไม่ใช่คำตอบของทุกเรื่องเสมอไป

 

ก็เข้าใจเธอหรอกนะว่า มีสิทธิ์ อะไร ต่ออะไรมากมาย ที่จะเลือกคนที่ใช่

และทุกวันนี้เธอก็มีคนที่ใช่ของหัวใจเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ฉัน ก็มีคนที่รักอยู่เช่นกัน

 

 

แต่ฉันก็ยังอดคิดถึงเธออยู่

 

คิดถึงคนแปลกหน้า ที่เหมือนคนคุ้ยเคย

คิดถึงคนแปลกหน้า ที่ไม่เคยพบหน้าเลยสักครั้ง

 จะ 5 ปี แล้วสินะ ที่เรารู้จักกัน

ผ่านหน้าจอเรืองแสง  ผ่านการสื่อสารไร้สาย

 

 

 

และเรา ก็ยังคงไร้ตัวตน ซึ่งกันและกัน

 

 

รัก คิดถึง เสมอ คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

 

 

 

 

ไม่ไหวๆ

เยื่อใยมันช่างตัดขาดยากเหลือเกิน

ความจริงแทบจะไม่เคยลืมเสียด้วยซ้ำ

คิดถึง

คิดถึง

ความคิดถึงมันช่างทรมาน

อีกครั้ง

กับความคิดถึง

อีกครั้งกับคำถาม

ที่ยิ่งทำให้ระยะห่าง

มันห่างออกไปยิ่งขึ้น

 

เมื่อคืนฝนตกตลอดคืน

ตกแบบนี้ก็ดีนะ คงจะหลับสบายดี ถ้าเมื่อคืน

และทุกๆคืน ฉันจะข่มตาหลับได้ง่ายๆ

กลางวันอากาศก็สลัวๆ

อาทิตย์ ต้องกลับไปนอนบ้าน ตื่นแต่เช้า กลับถึงบ้านมืด

นั่งรถตู้เสี่ยงตาย เหนื่อย ล้า แต่ทำไม พอถึงเวลาที่ร่างกายสมควรจะได้พัก

ตามันกลับไม่ยอมหลับเสียอย่างนั้น

ไม่ใช่อะไรหรอก เพียงแต่ ฉันรู้สึกว่า ช่วงเวลานี้ หมุน

ช่วงของเวลา มันหมุนกลับมาอีกครั้ง

ภาพทุกอย่างในวันวาน มันหวนกลับมา พร้อมกับเหตุการณ์

หรืออะไรบางอย่างเล็กๆน้อย แค่เพียงไปสะกิด ฝุ่นตะกอนของอดีต

ที่เคยนอนนิ่งสงบ เหมือนจะถูกกวน ให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง อีกครั้ง

และอีกครั้ง

ฉันคิดถึงคุณ